Pałac Sanguszków w Lubartowie

Nawiguj

Tekst z filmu wygenerowany przez AI

Własny teatr, orkiestra dworska, sala bilardowa, bogata biblioteka i spotkania literackie organizowane przez jedną z najbardziej wykształconych kobiet polskiej arystokracji. Tak wyglądało życie na dworze Sanguszków, jednego z najpotężniejszych rodów magnackich Rzeczypospolitej, wywodzącego się z litewskiej dynastii Giedyminowiczów. Ich rezydencja w Lubartowie powstała na miejscu renesansowej siedziby Firlejów, a największą świetność osiągnęła w XVIII wieku za Pawła Karola Sanguszki i jego żony Barbary Zduninów. Książe rozbudował pałac, nadając mu późno-barokową formę. Barbara Sanguszkowa była poetką, tłumaczką i mecenaszką sztuki. Skupiała wokół siebie pisarzy, artystów i przedstawicieli elit intelektualnych. O dawnej świetności rezydencji przypomina bogato zdobiona fasada. W jej centralnym tympanonie przedstawiono Apolla otoczonego puttami. Kamienne postacie podtrzymujące girlandy oraz dekoracje heraldyczne stanowiły część reprezentacyjnego wystroju opisanego już w pałacowym inwentarzu z 1775 roku. Za budynkiem rozciągał się geometryczny ogród, a w sąsiedztwie wzniesiono blisko 60-metrową oranżerię. Do pałacu prowadziła brama z wieżą zegarową, na której zegar wybijał godziny i kwadranse. Po pożarze w 1933 roku rezydencja przez lata pozostawała ruiną. Odbudowano ją dopiero po wojnie. Obecnie jest siedzibą starostwa powiatowego.